De ouders van Lama Jigmé Namgyal waren nomaden. Met hun vijf kinderen, 200 yaks en 1000 schapen trokken zij door Golok, een streek in Tibet. Als jongetje van zeven jaar genoot hij van het hoeden van de yaks. ‘Yaks zijn inderdaad groot. Maar er zijn ook kleine,’ glundert hij bij de herinnering. ‘Mensen zijn zo prachtig, zo intelligent. Maar als het op communiceren aankomt is die met dieren soms zo vanzelfsprekend en zijn woorden niet nodig.’ 

Op die leeftijd begon hij zich te interesseren voor de menselijke geest, en werd de basis gelegd voor zijn leven als student en leraar. Vanaf zijn elfde jaar begon zijn daadwerkelijke studie en op zijn vijftiende verliet hij het ouderlijk huis voor langere periodes om te gaan studeren in Larung Gar.

Khenpo Jigmé Phuntsok Rinpoche had zich eind jaren ’50 teruggetrokken in een oostelijke vallei in Tibet. Onder de bevolking was het bekend, maar zijn verblijfplaats was dat niet.  Zijne heiligheid de Dalai Lama was het land uitgevlucht en het volk putte kracht en troost uit de wetenschap dat Khenpo Jigmé Phuntsok Rinpoche nog ergens in Tibet aanwezig was.

Op een dag aan het eind van de jaren ’80 kwam hij tevoorschijn. Het verhaal ging als een lopend vuurtje alle vier de windstreken uit over het hele land. En mensen stroomden van heinde en ver toe. En Khenpo Jigmé Phuntsok Rinpoche vertelde en gaf zijn lessen door.

De mensen bleven. Geheel spontaan ontstond er een boeddhistische gemeenschap met de naam. Tien jaar later was het uitgegroeid tot het grootste boeddhistische instituut ter wereld Larung Gar. En in 1990 werd Khenpo Jigmé Phuntsok Rinpochede leraar van de DL. Ook heeft hij de koning van Bhutan onderricht en heeft zelfs het Witte Huis toegesproken. In 2001 woonden er 8000 monniken in Larun Gar.

Het was daar dat Jigmé op zijn vijftiende ging studeren en de titel van Lama behaalde.  Uiteindelijk maakte hij deel uit van het management. In 2001 vertrok hij naar Europa waar hij in Luxemburg een cultureel centrum Amnye Machen Centrum in Luxemburg oprichtte en in Rotterdam een meditatiecentrum Phuntsok Chö Ling. Daarnaast is hij abt van twee kloosters in Tibet.

Het Tibetaans boeddhisme kent vele stromingen. Iedere leraar vertegenwoordigt de kern als de stralen van de zon. Veelzijdig en veelkleurig.  Lama.. heeft zijn eigen methode van onderwijs. Het is er een met weinig regels: het ware innerlijk houdt zich niet aan de uiterlijke verschijning of titel. Celibaat? ‘Dat moet ieder voor zich bepalen,’ zegt hij.

Zo is het ook met geluk en ongeluk.

Om te leren gelukkig te zijn moet je bestuderen wat geluk en ongeluk inhouden. Streven naar uiterlijke omstandigheden die je gelukkig maken zullen niet leiden tot een ware innerlijke tevredenheid. Zo is het ook met wijsheid en kennis die je kunt opdoen door lessen en door ervaring. Lessen alleen zijn niet genoeg om wijsheid te verwerven.

Lama Jigmé Namgyal weet dat als geen ander. Zijn ouders, in de zeventig, en zijn broers en zussen, missen hem vreselijk, zegt hij. En hijzelf? ‘Fysiek zijn ze niet aanwezig,’ zegt hij veelbetekenend.

Mijn ouders zijn in de herfst van hun leven, en ze hoeven niet meer te worden afgeleid door zorgen of beslommeringen. Ze brengen nu veel tijd mediterend door.

Eenzaamheid is een van de thema’s die in zijn lezingen aan bod komt.

In Tibet woonden de dichtstbijzijndste buren 2,5 uur te paard verderop. Eenzaamheid is er een onbekend begrip. Wij weten niet wat het betekent. Hier is eenzaamheid algemeen. Het tegenovergestelde van eenzaamheid is samenzijn. En in dat samenzijn spelen onderwerpen als communicatie of zorg een rol. Mensen hebben allemaal en overal op de wereld een doel, en dat is voor iedereen gelijk. Mensen willen gelukkig zijn. Willen niet lijden. Het besef dat ieder mens uiteindelijk hetzelfde doel nastreeft leidt tot de conclusie dat geduld en verdraagzaamheid gebruikt kunnen worden om de vrede te behoeden.

Lama Jigmé Namgyal heeft twee projecten geïnitieerd. Het een is een ‘healthcare project.’ De Golokfoundation. Er wordt gestreefd naar een arts, twee verpleegkundigen, een aantal bedden en medicijnen. Het andere project is educatief. Hanne Meijs, onderwijst er met een aantal lokale leraren 600 kinderen in een centraal dorp, ook in de regio Golok. 

Deze projecten worden gesponsord door middel van de activiteiten van de centra.

Meer informatie over dit centrum is te vinden op www.phuntsokcholing.org.